Fyrst vildi ég ekki tala um það við neinn af því að ég hélt að ég væri orðinn snarbrjálaður. Ég hafði líka á tilfinningunni að ég liti út fyrir að vera hundfúll. Það var nóg fyrir mig að líta í spegil...ég þurfti alltaf að vera að fullvissa mig um að munnurinn væri á réttum stað.

„Það getur hreinlega verið fyndið að heyra þetta. Það er mjög erfitt að ímynda sér það ef maður hefur ekki upplifað það, en þegar maður hefur sjálfur prófað að upplifa svona kvíða þá er það alveg eðlilegt."

Ég er búinn að fá lyf og nú eru þau byrjuð að virka. Eins geng ég til sálfræðings og þetta er að minnka. En þetta var mjög óþægilegt af því að ef ég hitti einhvern sem ég hafði ekki talað við lengi átti ég erfitt með að tala. En það tók enginn eftir neinu.

Þess vegna hef ég þurft að útskýra það og það hefur verið erfitt af því að fólk skilur það ekki almennilega og veit ekki um hvað það snýst.

,,Ég þekki það,” gæti það jafnvel sagt. ,,Ég sá einu sinni bíómynd í sjónvarpinu sem vakti hjá mér svona kvíða.” En það er sko ekki það sama.

Ég er hræddur við umheiminn
Þó að ég hafi gengið lengi til sálfræðings er ég enn haldinn nokkrum kvíða. Þegar ég sit innan um hóp af fólki finn ég alveg að fólk fylgist með mér. Og það hefur örugglega eitthvað með það að gera að ég missti móður mína. Ég varð einhvern veginn hræddur við umheiminn þegar hún dó.

Við það eitt að tala við eina manneskju get ég orðið hræddur. Líkaminn bregst strax við. Hann er vanur því að svona eigi hann að bregðast við þegar ég kem nálægt öðrum.

Sálfræðingurinn hefur gefið mér nokkur góð ráð: Ég á að reyna að hugsa um eitthvað annað þegar ég tala við fólk eða er í hópi, til dæmis að ímynda mér að ég sé með bláan punkt á enninu. Bara einbeita mér að einhverju öðru.

Kvíði
Kvíði er mjög sterkt tilfinningaviðbragð sem getur verið eins og spenna, hnútur eða þrýstingur í líkamanum (til dæmis í brjóstkassanum). Sálrænt getur hann verið allt frá svolitlum kvíða upp í mikinn ótta, hræðslu eða angist. Þegar kvíðinn er viðbragð við raunverulegri hættu telst hann eðlilegur. Þegar hann er miklu meiri en ástæða er til getur hann talist óeðlilegur, eða sjúklegur - og þá þarf maður á hjálp að halda. Maður getur orðið hræddur um líf sitt, eða að verða geðveikur vegna þess að kvíðinn getur verið svo yfirþyrmandi.

Þó að maður deyi ekki af kvíða, og verði ekki geðveikur af honum getur efinn og tilfinningarnar út af fyrir sig verið mjög slæmur.

Þegar Marteinn fór til sálfræðingsins fékk hann lyf ásamt samtalsmeðferð. Saman hjálpaði þetta honum svo að honum tókst að komast í gegnum daglegt líf á nokkurn veginn eðlilegan hátt og falla ekki í skólanum. Ef hann hefði ekki fengið hjálp hefði kvíðinn að öllum líkindum orðið viðvarandi og hann hefði ekki þorað að umgangast annað fólk. Hann var kominn nærri því að einangra sig alveg frá öðrum til að fyrirbyggja að nokkuð leysti yfirþyrmandi óttann úr læðingi meðan hann var með öðrum.