Ég saknaði líka pabba míns og gat ekki skilið hvernig hann gat bara yfirgefið okkur og allt sem við höfðum átt saman. Ég hafði alltaf haldið að hjónabandið myndi endast. Mér hafði allavega ekki dottið í hug að það myndi ekki gera það.

Á sama tíma gekk illa hjá mér og kærastanum - það gekk mjög illa. Okkur leið alltaf illa saman og ég hafði á tilfinningunni að sambandi okkar væri að ljúka.

Allt hjálpaðist þetta að og mér fannst ég hvergi geta verið ég sjálf. Ég varð svartsýnni og niðurdregnari með hverjum deginum. Ég var ekki bara leið. Mér fannst ég vera á hraðri niðurleið í rússíbana. Það varð allt verra og verra og ég þoldi ekki tilveruna.

Á nóttunni leið mér svo illa að ég bað guð um að láta allt hætta. Ég bað stöðugt af því að ég vissi ekki hvað ég ætti að gera.

Mig langaði til að kalla: ,,Hjálp, vill einhver hjálpa mér,” en á hvern átti ég að kalla, það gat enginn hjálpað mér. Mér fannst ég vera lokuð inni í helvíti sem ég kæmist alls ekki út úr. Ég gat heldur ekki grátið. Mig langaði bara til að deyja og ég var mjög hrædd um að þessu myndi aldrei ljúka.

Ég man að ég trúði því ekki að þetta myndi hætta og þess vegna vissi ég líka að ég myndi ekki geta lifað mikið lengur. Ef ég reyndi að tala um það varð það ennþá verra.

Á endanum fór ég til læknis
Einn daginn sagði ég samt vinkonu minni aðeins frá þessu. Henni fannst þetta hljóma alveg snarklikkað og það endaði með því að ég fór til læknisins míns. Síðan talaði ég við manneskju sem er sérfræðingur í fjölskylduvandamálum. Hún sagði mér að ég væri þunglynd og það væri hægt sigrast á því. Ég man ennþá hvað það var mikill léttir að fá að vita hvað var að. Og að vita að það væri hægt að gera eitthvað við því.

Það leið langur tími þangað til mér fór að líða almennilega aftur og ég þurfti að taka lyf í hálft ár. Sumir kalla það ,,hamingjupillur” og það gerir mig reiða, vegna þess að pillurnar hjálpuðu mér bara að líða þolanlega aftur – þær voru langt frá því að gera mig hamingjusama.

Það var ekki fyrr en ástandið í fjölskyldunni varð skárra að ég tók eftir því að smám saman leið mér betur. Ég fór að tala um hvernig mér leið. Bæði við mömmu mína og pabba. En ég varð ekki reglulega glöð fyrr en löngu síðar.

Ef mér líður svolítið illa annað slagið get ég orðið verulega hrædd um að verða þunglynd aftur. Sem betur fer, get ég sagt, veit ég þá hvað ég á að gera. Ég veit að það hjálpar að segja öðrum frá því hvernig manni líður. En það verður að vera einhver sem er þolinmóður og vill hlusta.

Þó að það séu liðin fimm ár síðan ég fékk að vita að ég þjáðist af þunglyndi hefur mér tekist að forðast að sökkva í dimmu holuna aftur.